• Door haar ogen

    Ik sta in de badkamer, vers uit de douche. Het oudste kind (7) moet daar ook zijn en ik voel haar ogen prikken in mijn rug. Ze bestudeert me uitgebreid. “Mama?” Ik merk dat ik me een beetje schrap zet. De quarantainekilo’s (als je zelf géén corona hebt en dus wel gewoon kan ruiken en proeven is troosteten nooit ver weg) zitten me niet lekker en ik twijfel of het tijdens een lockdown eigenlijk zin heeft om make-up op te doen.

    Ze raakt een grillig plekje op mijn heup aan en vraagt wat dat is. Ik weet het eigenlijk niet. … lees verder... “Door haar ogen”

  • De kunst van het vieren

    Afgelopen week was ingewikkeld. Soms heb ik zo’n periode dat verdrietige berichten elkaar zo snel opvolgen, dat mijn emoties even niet meer weten waar ze het zoeken moeten.

    Misschien komt het doordat onze gebruikelijke manier van emoties uiten – namelijk elkaar opzoeken, een hand op de schouder, een knuffel – beperkt is, misschien doordat er gewoon echt zoveel gebeurt. Wie het weet mag het zeggen. Een bruiloft, een afscheid, ingewikkeld nieuws om te verwerken.

    Ik ben vast niet de enige die soms veel te snel de neiging heeft om te duiden. Om troostende woorden te spreken, hoop te willen bieden. … lees verder... “De kunst van het vieren”

  • Crisismodus – je bent sterker dan je denkt.

    Dag vier. Het is vandaag de vierde dag dat het thuis zowel huis, als school als kantoor is. De vierde dag sinds we de omslag moesten maken naar een hele andere manier van leven, zonder dat we weten hoe lang het gaat duren. Het internet stroomt vol met allerlei praktische tips over thuis onderwijs geven, planningen maken, thuiswerken en zorgen dat niemand tegen de muren oploopt of elkaar in de haren vliegt. Of als dat toch gebeurt: hoe je het dan weer goed kunt maken…

    Ook wij hebben als gezin (nou ja, vooral het management van dit gezin) de koppen … lees verder... “Crisismodus – je bent sterker dan je denkt.”

  • Welkom in Gods huis

    Gisteravond keek ik – iets later dan de rest van Nederland, want vakantie enzo, de documentaire ‘Ik ben er geen, ik ken er geen’ op NPO. De documentairemaker, zelf uit een gelovig nest, ging op bezoek bij LHBT’ers die opgroeiden in de kerk – wat had die ervaring voor invloed op hun coming out? Hoe denken ze nu over God, geloof en kerk? 

    Ook ik groeide op in de kerk, al is mijn relatie met het instituut wat hobbelig geweest. Mijn jeugd in een vrij doorsnee gereformeerde kerk, wat nu als PKN bestempeld zou worden, mijn puberteit in evangelische kringen … lees verder... “Welkom in Gods huis”

  • Met mijn ogen open

    Bidden doen wij thuis met open ogen. In ieder geval aan tafel, voor het eten. Dat heeft overigens een praktische reden: zodra ik mijn ogen dichtdoe, gooit de peuter iets op de grond, of stort ze zich met haar volledige gezicht in de spinazie die voor haar op tafel staat… Als ik ook maar één keer knipper, is de kleuter alweer verdwenen om onder de tafel een boekje te lezen.

    Om de totale chaos voor te zijn, doen we het dus zo: we geven elkaar een hand en kijken elkaar aan. Dan danken we God voor de dag die we … lees verder... “Met mijn ogen open”

  • Powervrouw

    Krijg jij weleens briefjes uit de hemel? Je weet wel, van die tastbare aanwijzingen van God zelf over welke keuze je moet maken, bevestigingen dat je de juiste weg bent ingeslagen? Juist, ik ook niet.

    Knopen doorhakken

    Ik zit weer in zo’n proces – nadenken over grote dingen, knopen doorhakken, risico nemen. Ooit was ik dan naarstig op zoek naar hulp van boven. “Geef me een teken!!” Eigenlijk kwam dat nooit. Zocht ik misschien naar het verkeerde? Want wat ik wél regelmatig is een lief kaartje van een vriendin, een appje op het juiste moment, of gewoon een gevoel, zo’n innerlijke overtuiging … lees verder... “Powervrouw”

  • Meesterwerk

    Mijn kind is een meesterwerk. Nu vinden waarschijnlijk alle ouders dat, maar ik bedoel het ook nog letterlijk. Ze ‘hangt’ namelijk in een echt museum. Meer dan levensgroot. 

    Museum of Humanity

    Het was eerlijk gezegd een beetje een verrassing voor me, geval van miscommunicatie met de echtgenoot, want die wist het wel. Onze knappe kleuter is namelijk een aantal jaar geleden gefotografeerd door Ruben Timman, de oprichter van het ‘Museum of Humanity’. Hij stond daar met zijn mobiele fotostudio op een festival – maakte de hele dag portretfoto’s van de bezoekers. Dat had ik kunnen weten, want dat … lees verder... “Meesterwerk”

  • Kwetsbaarheidskater

    Heb je wel eens gehoord van een ‘kwetsbaarheidskater’? Eerlijk is eerlijk, ik heb de term niet helemaal zelf verzonnen. Brené Brown heeft het in haar boek ‘Daring Greatly’ over de vulnerability hangover. En zeg nou zelf, hoe vaak komt het nou voor dat een naar het Nederlands vertaalde term beter klinkt dan het origineel? De taalnerd in mij wordt er in ieder geval gelukkig van. 

    Maar wat is die kwetsbaarheidskater dan? Misschien is het je opgevallen dat kwetsbaarheid helemaal hot is. Het mag gewoon, het werkt zelfs aanstekelijk: steeds meer mensen ontdekken dat het niet werkt om altijd een soort schijn … lees verder... “Kwetsbaarheidskater”

  • De laatste loper

    Een keer per jaar ligt mijn hele stad overhoop. Dan is er namelijk dat Dam tot Damloop, een hardloopwedstrijd van 10 Engelse mijl waar tienduizenden mensen aan meedoen. Van de Amsterdamse Dam tot de Zaanse. 

    Het fenomeen ‘Zuiddijk’

    De afgelopen jaren woonde ik in een bovenwoning aan de befaamde Zuiddijk, het laatste lange stuk van de route vlak voor de finish. We konden niet anders dan ons leven om deze dag heen plannen, want: alle straten afgezet, een DJ die de hele dag plaatjes draait bij de benedenburen, een never ending rivier van mensen die de hele dag als een … lees verder... “De laatste loper”

  • Gebroken met een gouden randje

    Dit is het derde bericht.

    Vulnerable leadership: being the first to show your scars

    We all have scars. Some stem from childhood playfulness, or scratching those itchy mosquito bites. Some are a bit more serious. Like the one on my belly, reminding me of a pretty scary day involving an emergency c-section. Or the scars covering the face of my friend’s little boy, after their house burnt to the ground. And those are just the visible ones. I haven’t even mentioned broken relationships, bullying, depression or racism.

    All scars tell a story. But not all stories are easily told. It … lees verder... “Gebroken met een gouden randje”