De kunst van het vieren

Afgelopen week was ingewikkeld. Soms heb ik zo’n periode dat verdrietige berichten elkaar zo snel opvolgen, dat mijn emoties even niet meer weten waar ze het zoeken moeten.

Misschien komt het doordat onze gebruikelijke manier van emoties uiten – namelijk elkaar opzoeken, een hand op de schouder, een knuffel – beperkt is, misschien doordat er gewoon echt zoveel gebeurt. Wie het weet mag het zeggen. Een bruiloft, een afscheid, ingewikkeld nieuws om te verwerken.

Ik ben vast niet de enige die soms veel te snel de neiging heeft om te duiden. Om troostende woorden te spreken, hoop te willen bieden. … lees verder... “De kunst van het vieren”

Crisismodus – je bent sterker dan je denkt.

Dag vier. Het is vandaag de vierde dag dat het thuis zowel huis, als school als kantoor is. De vierde dag sinds we de omslag moesten maken naar een hele andere manier van leven, zonder dat we weten hoe lang het gaat duren. Het internet stroomt vol met allerlei praktische tips over thuis onderwijs geven, planningen maken, thuiswerken en zorgen dat niemand tegen de muren oploopt of elkaar in de haren vliegt. Of als dat toch gebeurt: hoe je het dan weer goed kunt maken…

Ook wij hebben als gezin (nou ja, vooral het management van dit gezin) de koppen … lees verder... “Crisismodus – je bent sterker dan je denkt.”

Welkom in Gods huis

Gisteravond keek ik – iets later dan de rest van Nederland, want vakantie enzo, de documentaire ‘Ik ben er geen, ik ken er geen’ op NPO. De documentairemaker, zelf uit een gelovig nest, ging op bezoek bij LHBT’ers die opgroeiden in de kerk – wat had die ervaring voor invloed op hun coming out? Hoe denken ze nu over God, geloof en kerk? 

Ook ik groeide op in de kerk, al is mijn relatie met het instituut wat hobbelig geweest. Mijn jeugd in een vrij doorsnee gereformeerde kerk, wat nu als PKN bestempeld zou worden, mijn puberteit in evangelische kringen … lees verder... “Welkom in Gods huis”

Met mijn ogen open

Bidden doen wij thuis met open ogen. In ieder geval aan tafel, voor het eten. Dat heeft overigens een praktische reden: zodra ik mijn ogen dichtdoe, gooit de peuter iets op de grond, of stort ze zich met haar volledige gezicht in de spinazie die voor haar op tafel staat… Als ik ook maar één keer knipper, is de kleuter alweer verdwenen om onder de tafel een boekje te lezen.

Om de totale chaos voor te zijn, doen we het dus zo: we geven elkaar een hand en kijken elkaar aan. Dan danken we God voor de dag die we … lees verder... “Met mijn ogen open”

Verhalen in het donker – over Rachel Held Evans

Het was zaterdagavond, 20:00. Zoals elke dag rond die tijd zat ik aan de rand van het bed van mijn kleuter. Ik hield haar hand vast tot ik haar adem voelde verstillen. Ze kan niet alleen slapen. Ze weigert alleen te slapen. En om zeker te weten dat ik echt bij haar bleef kneep ze mijn hand stevig vast. 

Ik gebruik dat halfuurtje in haar schemerige kamer meestal om wat te lezen op mijn iPad, een podcast te luisteren of te mediteren (of bidden, het is maar hoe je het noemt. Maar deze zaterdag was het anders. Via mijn iPad … lees verder... “Verhalen in het donker – over Rachel Held Evans”

Meesterwerk

Mijn kind is een meesterwerk. Nu vinden waarschijnlijk alle ouders dat, maar ik bedoel het ook nog letterlijk. Ze ‘hangt’ namelijk in een echt museum. Meer dan levensgroot. 

Museum of Humanity

Het was eerlijk gezegd een beetje een verrassing voor me, geval van miscommunicatie met de echtgenoot, want die wist het wel. Onze knappe kleuter is namelijk een aantal jaar geleden gefotografeerd door Ruben Timman, de oprichter van het ‘Museum of Humanity’. Hij stond daar met zijn mobiele fotostudio op een festival – maakte de hele dag portretfoto’s van de bezoekers. Dat had ik kunnen weten, want dat … lees verder... “Meesterwerk”