De kunst van het vieren

Afgelopen week was ingewikkeld. Soms heb ik zo’n periode dat verdrietige berichten elkaar zo snel opvolgen, dat mijn emoties even niet meer weten waar ze het zoeken moeten.

Misschien komt het doordat onze gebruikelijke manier van emoties uiten – namelijk elkaar opzoeken, een hand op de schouder, een knuffel – beperkt is, misschien doordat er gewoon echt zoveel gebeurt. Wie het weet mag het zeggen. Een bruiloft, een afscheid, ingewikkeld nieuws om te verwerken.

Ik ben vast niet de enige die soms veel te snel de neiging heeft om te duiden. Om troostende woorden te spreken, hoop te willen bieden. … lees verder... “De kunst van het vieren”

Crisismodus – je bent sterker dan je denkt.

Dag vier. Het is vandaag de vierde dag dat het thuis zowel huis, als school als kantoor is. De vierde dag sinds we de omslag moesten maken naar een hele andere manier van leven, zonder dat we weten hoe lang het gaat duren. Het internet stroomt vol met allerlei praktische tips over thuis onderwijs geven, planningen maken, thuiswerken en zorgen dat niemand tegen de muren oploopt of elkaar in de haren vliegt. Of als dat toch gebeurt: hoe je het dan weer goed kunt maken…

Ook wij hebben als gezin (nou ja, vooral het management van dit gezin) de koppen … lees verder... “Crisismodus – je bent sterker dan je denkt.”

Met mijn ogen open

Bidden doen wij thuis met open ogen. In ieder geval aan tafel, voor het eten. Dat heeft overigens een praktische reden: zodra ik mijn ogen dichtdoe, gooit de peuter iets op de grond, of stort ze zich met haar volledige gezicht in de spinazie die voor haar op tafel staat… Als ik ook maar één keer knipper, is de kleuter alweer verdwenen om onder de tafel een boekje te lezen.

Om de totale chaos voor te zijn, doen we het dus zo: we geven elkaar een hand en kijken elkaar aan. Dan danken we God voor de dag die we … lees verder... “Met mijn ogen open”

Meesterwerk

Mijn kind is een meesterwerk. Nu vinden waarschijnlijk alle ouders dat, maar ik bedoel het ook nog letterlijk. Ze ‘hangt’ namelijk in een echt museum. Meer dan levensgroot. 

Museum of Humanity

Het was eerlijk gezegd een beetje een verrassing voor me, geval van miscommunicatie met de echtgenoot, want die wist het wel. Onze knappe kleuter is namelijk een aantal jaar geleden gefotografeerd door Ruben Timman, de oprichter van het ‘Museum of Humanity’. Hij stond daar met zijn mobiele fotostudio op een festival – maakte de hele dag portretfoto’s van de bezoekers. Dat had ik kunnen weten, want dat … lees verder... “Meesterwerk”

Ontmoetingen in gebrokenheid – Ann Voskamp over ‘gegeven leven’

Het grote voordeel van af en toe bijklussen als vertaler, is dat ik de kans krijg om interessante mensen te ontmoeten. Toen ik gevraagd werd om in een aantal kerkdiensten te tolken voor Ann Voskamp, hoefde ik niet lang na te denken. Ik kende Ann van haar boeken, haar blogs, haar instagram account. Ook had ik van haar heftige levensverhaal gehoord: als jong kind was ze er getuige van dat haar zusje werd overreden door een vrachtwagen en overleed, als tiener en puber had ze last van heftige angsten, haar moeder was psychiatrisch patiënt. Toch is lijden en verdriet niet lees verder... “Ontmoetingen in gebrokenheid – Ann Voskamp over ‘gegeven leven’”

Welkom bij de Gutenberg editor

Over bergen & drukpersen

Het doel van deze nieuwe editor is het eenvoudig en plezierig maken om rijke inhoud aan WordPress toe te voegen. Dit hele bericht bestaat uit stukjes inhoud – het lijkt wat op LEGO-stenen – die je kunt bewegen en waarmee je kunt werken. Beweeg je cursor rond en je ziet dat de verschillende blokken oplichten met contouren en pijlen. Druk op de pijlen om blokken snel te verplaatsen zonder bang te hoeven zijn dingen te verliezen tijdens kopieer- en plakwerk.

Wat je nu leest is een tekstblok, het eenvoudigste blok van allemaal. Het tekstblok heeft … lees verder... “Welkom bij de Gutenberg editor”

Gebroken met een gouden randje

Dit is het derde bericht.

Vulnerable leadership: being the first to show your scars

We all have scars. Some stem from childhood playfulness, or scratching those itchy mosquito bites. Some are a bit more serious. Like the one on my belly, reminding me of a pretty scary day involving an emergency c-section. Or the scars covering the face of my friend’s little boy, after their house burnt to the ground. And those are just the visible ones. I haven’t even mentioned broken relationships, bullying, depression or racism.

All scars tell a story. But not all stories are easily told. It … lees verder... “Gebroken met een gouden randje”

Veresterk. Over veerkracht, inspiratie, hoop en moed.

Hoera! Veresterk is live! Al een tijdje ben ik ‘achter de schermen’ bezig met nadenken, vormgeven, schrijven… en nu is het echt.

“Veresterk”, dat woord bestond een paar weken geleden nog niet, maar als Pippi Langkous nieuwe woorden mag verzinnen, mag ik het vast ook. Trouwens, Pippi zegt ook “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Dat lijkt wel een beetje mijn lijfspreuk van de laatste tijd. Ik doe allemaal dingen nieuw zijn en die ik best heel spannend vind, zoals mijn oude vertrouwde – en niet meer passende – baan opzeggen, solliciteren … lees verder... “Veresterk. Over veerkracht, inspiratie, hoop en moed.”