Inspiratie,  Moed

De laatste loper

Een keer per jaar ligt mijn hele stad overhoop. Dan is er namelijk dat Dam tot Damloop, een hardloopwedstrijd van 10 Engelse mijl waar tienduizenden mensen aan meedoen. Van de Amsterdamse Dam tot de Zaanse. 

Het fenomeen ‘Zuiddijk’

De afgelopen jaren woonde ik in een bovenwoning aan de befaamde Zuiddijk, het laatste lange stuk van de route vlak voor de finish. We konden niet anders dan ons leven om deze dag heen plannen, want: alle straten afgezet, een DJ die de hele dag plaatjes draait bij de benedenburen, een never ending rivier van mensen die de hele dag als een rivier door de straat stroomt. Vorig jaar ben ik na mijn bevalling zelfs een dagje langer in het ziekenhuis gebleven, omdat ik op de dag van de Damloop met geen mogelijkheid thuis kon komen! 

De Zuiddijk staat bekend om het enthousiaste publiek. De lopers worden in de laatste kilometers nog even extra aangemoedigd om het vol te houden. Om de paar seconden hoor je ergens iemand tegen een willekeurige voorbijganger roepen: “Ja! Je bent er bijna!” 

Echte overwinnaars

Dat is aan het begin van de dag nog niet zo boeiend, dan snellen de profs voorbij met een tred alsof ze dit elke dag doen. Wat waarschijnlijk ook zo is. Maar hoe verder de dag vordert, hoe diverser de lopers zijn qua snelheid, uiterlijk en gezichtsuitdrukking. Dan komen de mensen voorbij voor wie dit misschien wel de eerste keer is. Degenen voor wie dit een persoonlijk doel is. Het gaat niet meer om de tijd, maar of je de finish haalt, desnoods kruipend. Dát zijn de mensen die echt aanmoediging verdienen en de Zuiddijk weet dat maar al te goed. 

Om 17:00 wordt de boel weer afgesloten en moet de laatste loper binnen zijn. Dus rond 16:45 vindt er een bijzonder fenomeen plaats: de bezemwagen met jury besluit ergens aan het begin van de lange Zuiddijk wie de finish nog kan halen. De zogenaamde laatste loper wordt aangewezen. Alsof het gaat om de Tour de France of de New Yorkse marathon wordt deze held met de camera gevolgd, overal rennen mensen een stukje mee, reiken bekertjes water aan, roepen bemoedigende leuzen…

Joost is een held

Dit jaar keek ik thuis, vanuit mijn luie stoel. Hij heette Joost. Af en toe schreeuwde ik naar de tv: “Hup Joost, je kan het, hou vol!” Mijn kleuter rende, pas op de plaats, met hem mee. Ik voelde met hem mee. Ben je de laatste loper, eigenlijk al uitgeput, staat er ineens een camera op je gericht. Op je alleroncharmantst (is dat een woord?) twintig minuten lang vol in beeld. Dan kun je het toch niet maken om te stoppen? Af en toe leek hij het op te geven, maar stoppen was geen optie. Op karakter, adrenaline en pure wilskracht sleepte Joost zich uiteindelijk over de finish. Hij werd als een held binnengehaald. 

Dubbel feest!

Terecht, vind ik. Natuurlijk is het onwijs knap als je de snelste bent. Jarenlang trainen, discipline en opoffering bezorgen je de eerste plaats. Maar ik vind het net zo moedig en heldhaftig als je volhoudt. Als je afmaakt wat je bent begonnen. Als je valt – letterlijk of figuurlijk – en jezelf weer opraapt. Dat je durft te laten zien, al is het gelukkig niet altijd via live tv, dat je proces moeilijk is. En als je jezelf overwint, is het dubbel feest!

Ik gun iedereen een Zuiddijk. En ik gun Joost een warme douche en een koud biertje. Dat heeft hij wel verdiend. 


Reacties uitgeschakeld voor De laatste loper