Door haar ogen

Ik sta in de badkamer, vers uit de douche. Het oudste kind (7) moet daar ook zijn en ik voel haar ogen prikken in mijn rug. Ze bestudeert me uitgebreid. “Mama?” Ik merk dat ik me een beetje schrap zet. De quarantainekilo’s (als je zelf géén corona hebt en dus wel gewoon kan ruiken en proeven is troosteten nooit ver weg) zitten me niet lekker en ik twijfel of het tijdens een lockdown eigenlijk zin heeft om make-up op te doen.

Ze raakt een grillig plekje op mijn heup aan en vraagt wat dat is. Ik weet het eigenlijk niet. Dan is het even stil. Na een paar tellen zucht ze: “Mama, wat heb je eigenlijk een mooi lijf…” Die had ik niet aan zien komen! Ik probeer niet te verbaasd te reageren, want voorbeeld doet volgen, en zeg: “Ja hè? Wat vind je eigenlijk het mooist?” Zonder aarzeling of nadenken volgt haar antwoord. “Gewoon, jou hele zelf.” Ik denk dat ik een dagje haar bril ga lenen, om te kijken zoals zij.