Homepage,  Inspiratie,  Moed

Kwetsbaarheidskater

Heb je wel eens gehoord van een ‘kwetsbaarheidskater’? Eerlijk is eerlijk, ik heb de term niet helemaal zelf verzonnen. Brené Brown heeft het in haar boek ‘Daring Greatly’ over de vulnerability hangover. En zeg nou zelf, hoe vaak komt het nou voor dat een naar het Nederlands vertaalde term beter klinkt dan het origineel? De taalnerd in mij wordt er in ieder geval gelukkig van. 

Maar wat is die kwetsbaarheidskater dan? Misschien is het je opgevallen dat kwetsbaarheid helemaal hot is. Het mag gewoon, het werkt zelfs aanstekelijk: steeds meer mensen ontdekken dat het niet werkt om altijd een soort schijn van perfectie op te houden. Eerlijkheid en openheid wordt gewaardeerd en zelfs aangemoedigd. Ik ben fan. Dat wil zeggen, in theorie. Niet heel lang geleden zat ik bij de therapeut – om er maar meteen lekker een ‘stukje kwetsbaarheid’ in te gooien – en verzuchtte ik: “Ik geloof er allemaal heel erg in hoor, dat het goed is om je kwetsbare kant te laten zien en dat je pas bij het onder ogen durven zien van je gebroken kanten ook herstel kunt vinden… maar waarom ben ik er dan zo slecht in!?” 

Theorie en praktijk

Theorie is vaak makkelijker dan praktijk, toch? Ik wil best iets van mezelf laten zien, als ík maar de regie heb. De echte kwetsbaarheid komt zodra ik de moed heb die ander moeilijke vragen te laten stellen. Maar dan moet mijn gesprekspartner wel mijn vertrouwen ‘gewonnen’ hebben. Daar is niks mis mee, dat is gezond verstand. Vaak denk ik dan ook dat we te maken hebben met een soort spraakverwarring: iemand die in een gesprek een persoonlijk verhaal deelt wordt al snel gezien als kwetsbaar en moedig, terwijl de echte pijn misschien wel veel meer onder de oppervlakte ligt. Alles maar delen met iedereen is geen kwetsbaarheid, dat is emotionele incontinentie. 

Als je echt iets deelt van jezelf, misschien in kleine kring, of zelfs maar met één persoon, heb je daar soms een flinke dosis moed voor nodig. Wijsheid ook: niet alles is geschikt voor iedereen. Daar in de gemakkelijke stoel bij de therapeut vertelde ik andere dingen dan dat ik hier online doe. En soms, als het hoge woord eruit is, lucht dat enorm op en voelt het tegelijk een beetje katerig. En dat bedoel ik dus. Ik kan niet meer terug, wat zou die ander nu vinden, word ik veroordeeld om wat ik heb gezegd? 

Open wond of litteken?

Balans vinden in wat je deelt met de wereld, en hoe dat eruitziet, is een langdurig proces. Dat is maar goed ook: het gaat met vallen en opstaan. Dat geldt ook, misschien zelfs vooral, voor schrijvers die een kijkje geven in hun persoonlijke leven. Ik probeer dat ook vaak. Voor mij heeft dat als doel om iets te laten zien van wat ik echt belangrijk vind, hopelijk te inspireren en te bemoedigen. Maar internet is geen dagboek, een weblog is geen therapie. Of zoals Nadia Bolz-Weber zo mooi zegt: “I only preach from my scars, not my wounds.”

Soms is het de kater waard. Dan is het gewoon een kwestie van durven leven met het ongemakkelijke gevoel te je ‘te raken’ bent. Maskers af, schild naar beneden. Een vriendin noemt het ‘dit is een beetje spannend, waarvoor je dapper moet zijn’. Maar het blijft altijd een keuze. En die mag je dus zelf maken, dat kan niemand anders voor je doen. 

Ik blijf voorlopig oefenen en leren. En als ik moedig genoeg ben, durf ik er hier misschien wel iets over te delen…

Reacties uitgeschakeld voor Kwetsbaarheidskater