Hoop,  Inspiratie,  Veerkracht

Meesterwerk

Mijn kind is een meesterwerk. Nu vinden waarschijnlijk alle ouders dat, maar ik bedoel het ook nog letterlijk. Ze ‘hangt’ namelijk in een echt museum. Meer dan levensgroot. 

Museum of Humanity

Het was eerlijk gezegd een beetje een verrassing voor me, geval van miscommunicatie met de echtgenoot, want die wist het wel. Onze knappe kleuter is namelijk een aantal jaar geleden gefotografeerd door Ruben Timman, de oprichter van het ‘Museum of Humanity’. Hij stond daar met zijn mobiele fotostudio op een festival – maakte de hele dag portretfoto’s van de bezoekers. Dat had ik kunnen weten, want dat deed hij al een aantal jaar. 

Ruben is naast een geweldige fotograaf namelijk een man met een missie. Al in 2001 had hij ene droom. Hij vertelde hierover aan de EO: “Niemand minder dan Kofi Annan, de voormalig secretaris-generaal van de VN, gaf me een rondleiding in een volledig vervallen museum. Er brandde geen licht, er lag een dikke laag stof en overal zag ik gebroken glas. Het enige wat ontbrak, waren de meesterwerken.”

Schoonheid en waardigheid

Sindsdien is hij op zoek naar meesterwerken. En die vindt hij in de gezichten van mensen over de hele wereld. Voor Ruben laten zij de schoonheid en waardigheid zien van Gods schepping. Daarom portretteert hij ze zo puur mogelijk. Zonder opsmuk, met een zwarte achtergrond. De tienduizenden gezichten die hij door de jaren heen portretteerde spreken voor zich: iedereen is prachtig op zijn of haar eigen manier. 

Terug naar 2014. Daar in de modder op het festival. Evi was net een jaar oud, maar wát een jaar was het geweest. Het was in haar ogen te lezen. Ze was enorm ziek geweest en had ook nog heel wat voor zich liggen – dat wisten we toen nog niet. Ze had een neussonde die ze er voortdurend uittrok. De foto was zo rauw en eerlijk: ruwe wangen van de pleisters, vermoeide maar knalblauwe, sprekende ogen. 

We kregen een afdruk mee naar huis, en deden er niet zoveel meer mee. Totdat Ruben op het idee kwam om een boek te maken. Hij vroeg of hij de foto mocht gebruiken. Toen ik het plaatje weer zag, schrok ik ervan. Ik keek nu wat meer van een afstandje – zag misschien wat meer wat anderen ervaarden als ze mijn kleine, kwetsbare meisje zagen. De foto kwam in het boek en ik schreef er zelf een inleiding bij. Een mooi en hoopvol verslag over haar start, dat moment en ook hoe het verder ging met haar. 

En toen kwam dus het museum, op fietsafstand van ons huis. Het is pas geleden geopend en volgens mij ziet het er net zo uit als in Rubens droom. Een oude, vervallen loods, vol met enorme portretten van sterke, dappere, gewone, kwetsbare meesterwerken. 

Kijken en bekeken worden

Lopend tussen de portretten voelt het alsof ze me aankijken. Alsof ze tot me spreken over hun waardigheid als mens, waar ook ter wereld. Ze hoeven me niet te overtuigen, hun ogen zeggen genoeg. Ik voel me bekeken, maar ook gekend. En dan kom ik voorbij een spiegel. Alsof het zo moet zijn.

Evi vindt het trouwens maar gek. Ze herkent haar eigen foto meteen: “Dat ben ik met een slangetje in mijn neus!” Trots poseert ze naast zichzelf, wat het contrast tussen toen en nu alleen maar groter maakt. Zonder woorden vraagt ze me: “Kijk, zie je mij?”

Dat is denk ik het talent van een echte kunstenaar: meesterwerken maken is vooral een kwestie van schoonheid zien. Juist op de plekken waar het misschien onopgemerkt blijft, zet een kunstenaar een uitroepteken. En zo kijk ik dus, met een blik op mijn kind en een blik in de spiegel, met nieuwe inspiratie de wereld in. 

Reacties uitgeschakeld voor Meesterwerk