Homepage,  Inspiratie,  Veerkracht

Ontmoetingen in gebrokenheid – Ann Voskamp over ‘gegeven leven’

Het grote voordeel van af en toe bijklussen als vertaler, is dat ik de kans krijg om interessante mensen te ontmoeten. Toen ik gevraagd werd om in een aantal kerkdiensten te tolken voor Ann Voskamp, hoefde ik niet lang na te denken. Ik kende Ann van haar boeken, haar blogs, haar instagram account. Ook had ik van haar heftige levensverhaal gehoord: als jong kind was ze er getuige van dat haar zusje werd overreden door een vrachtwagen en overleed, als tiener en puber had ze last van heftige angsten, haar moeder was psychiatrisch patiënt. Toch is lijden en verdriet niet het hoofdthema van haar schrijfwerk. Ze vertelt juist veel over hoop, veerkracht, vertrouwen in God en dankbaarheid. Dat schrijven doet ze overigens vanuit een blokhut bij haar boerderij in Canada, waar ze met haar man en 7 (!) kinderen woont.

Connectie

Ergens voelde ik ook wel een connectie met haar: allebei hebben we een zorgintensief kind, zij een jongen met een ernstige vorm van diabetes, ik mijn kleuter met haar ziekenhuisgeschiedenis als prematuur en daaropvolgende kwetsbaarheid. Kinderen die al heel jong te maken kregen met hun eigen ‘gebrokenheid’. Allebei hadden we ons kind meegenomen. Aan de buitenkant niet zoveel aan te zien, aan de binnenkant een heel verhaal. 

Ik zag het wel zitten: een ochtend vertalen en misschien tussendoor haar wat leren kennen en  aan de tand voelen over het leven als schrijver en spreker. Een paar citaten ontfutselen en een mini interview voor Veresterk. Maar je voelt ‘m al aankomen… het liep een beetje anders. Ten eerste was ik meer dan snipverkouden. Al twee dagen aan de thee met honing en de Strepsils om mijn stem maar niet kwijt te raken. Mislukt: ik klonk voor mijn gevoel als een bejaarde, koortsige zeehond. De geluidsman zei dat het wel meeviel, maar ik denk dat hij vooral lief probeerde te zijn. Daarnaast kwam ze laat aan, en werd ze tussen de bedrijven door meegesleurd voor signeersessies en interviews. Tijdens het vertalen zelf kon ik natuurlijk goed naar de preek luisteren, ware het niet dat ik mijn inspanningen vooral richtte op ‘geen hoestbui krijgen, niet verslikken, goed opletten en geen rare dingen zeggen’. Lukte bijna helemaal.

Gebroken en toch dankbaar

Gelukkig had ik wel al wat van haar boeken gelezen, en is ze heel goed in kernachtig haar boodschap overbrengen: pas als we onze eigen gebrokenheid onder ogen durven zien, kunnen we anderen echt ontmoeten in hun eigen gebrokenheid. En: er is altijd iets om dankbaar voor te zijn – het is even oefenen, maar door bewust iedere dag na te denken over wat er mooi en goed is, verlaag je enorm je stressniveau! Dat klinkt misschien een beetje gekunsteld, maar ze ondersteunt haar punt door veel persoonlijke voorbeelden. Precies omdat ze zo eerlijk en kwetsbaar is over de ingewikkelde kanten van haar leven, verdient ze ook een podium om haar inzichten en wijsheid daar doorheen te delen. 

Ik vind het bewonderenswaardig hoe het lijkt alsof ze nooit haar vertrouwen in God is kwijtgeraakt. Of misschien is ze dat weleens, maar heeft ze geleerd om altijd ergens een sprankje hoop te vinden. God de kans te geven zichzelf te laten zien. Ze loopt over van het leven, of zoals ze het zelf noemt: ‘living given’ – gegeven leven.

Tussen de poëtische zinnen en alliteraties door klonk diepgang, een verlangen om haar publiek een ontmoeting met haar God te geven, te ervaren wat haar zelf zoveel heeft gegeven. 

En toch was er iets dat me meer deed dan de hele preek. Dat waarschijnlijk meer impact maakte dan die persoonlijke ontmoeting waar ik een beetje op hoopte. En het gebeurde buiten mijn zicht:

Ontmoeting

Net na de dienst, toen ik even een slok thee haalde, was er ruimte voor gebed, bij een kruis dat rechts voorin de zaal stond. Mijn kleuter was met papa nog even achtergebleven terwijl de meeste mensen zich richting lobby begaven. Papa verloor haar even uit het oog en toen hij haar vond bleek ze ook een plekje voorin te hebben gevonden. Geknield naar een jongen die bij het kruis zat te bidden. Hij had waarschijnlijk een persoonlijk moment met God. Voelde ineens een kleuterhandje op zijn schouder. Waar ze het over hadden weet ik niet, dat weten alleen zij met z’n tweeën. 

Ik stel me zo voor dat het haar kleine gebrokenheid was die zijn worsteling zag. En dat dat handje op zijn schouder precies was wat God bedoelde. Of zoals Ann zegt: “Genade wacht op de gebroken plekken.

Reacties uitgeschakeld voor Ontmoetingen in gebrokenheid – Ann Voskamp over ‘gegeven leven’