Verhalen in het donker – over Rachel Held Evans

Het was zaterdagavond, 20:00. Zoals elke dag rond die tijd zat ik aan de rand van het bed van mijn kleuter. Ik hield haar hand vast tot ik haar adem voelde verstillen. Ze kan niet alleen slapen. Ze weigert alleen te slapen. En om zeker te weten dat ik echt bij haar bleef kneep ze mijn hand stevig vast. 

Ik gebruik dat halfuurtje in haar schemerige kamer meestal om wat te lezen op mijn iPad, een podcast te luisteren of te mediteren (of bidden, het is maar hoe je het noemt. Maar deze zaterdag was het anders. Via mijn iPad was ik te gast bij een begrafenis. Een live stream van de uitvaart van Rachel Held Evans. Of zoals ze inmiddels bij haar vele vrienden en volgers bekend staat: RHE. 

Mag ik wel verdrietig zijn?

Het was onwerkelijk. Ze overleed nog geen maand geleden na een kort en heftig ziekbed. Ik was ontdaan, geraakt en in de war. Mag ik wel zo verdrietig zijn over de dood van iemand die ik nog nooit ontmoet heb? Ik kende haar niet eens persoonlijk, al had ik soms het gevoel van wel. Ze schreef openhartig over haar geloof, haar twijfels, haar vragen. Was actief op social media, werd vaak geïnterviewd en ging geen discussie uit de weg. Altijd met haar kenmerkende scherpte, humor, een knipoog. Altijd met respect en vriendelijkheid. 

Juist vanwege die social media ontstond er een soort ‘community’ om haar heen. Mensen die net als zij, misschien wel geïnspireerd en uitgedaagd door haar, vragen durfden te stellen over het geloof waarmee ze waren opgegroeid, of waarin ze waren meegegroeid. Mensen die zich soms onbegrepen voelden, maar weigerden om cynisch te worden. 

De boeken van Rachel Held Evans hebben mijn geloof misschien wel gered. Waar ik steeds meer afstand ervaar tot de vorm en vaak ook de inhoud van de evangelisch christelijke wereld, merk ik dat zij ruimte gaf voor de zoektocht naar ‘wat dan wel?’Ik ken niemand die met zoveel respect de heilige huisjes steen voor steen onderzocht, uit elkaar haalde en blootlegde waar het fundament soms wankel was. Maar ze bouwde ook op. 

Ze bouwde mensen op. Gaf een stem aan mensen die anders misschien niet gehoord zouden worden – niet in het minst aan de LHBT-gemeenschap. 

Haar man Dan zei over haar: “She left the world better than she found it. For that I will always be grateful.”

En toen was ze er ineens niet meer. Dat wringt. Dat doet pijn. En daar voel ik verdriet over – ze had nog zo veel te zeggen. 

Het verhaal gaat verder

Het kijken naar de dienst was ongemakkelijk. Haar man en jonge kinderen op de eerste rij. Haar familie en goede vrienden. Maar het was ook hartverscheurend mooi. Een voorbeeld van hoe kerk kan en mag zijn: divers, open, gericht op God maar met ruimte voor vragen en twijfel. Een verzameling van mensen die samen hoop zochten in de duisternis.

Ik zat in mijn eigen donker. De kleuter inmiddels in diepe slaap. Ditmaal was ik degene die nog even niet los wilde laten. 

 Rachel had een verhaal. En ik heb hoop dat haar verhaal in leven blijft. Zij heeft zo veel mensen een stem gegeven, en ik bid dat die stemmen gehoord mogen worden. 



Hier kun je de preek teruglezen: https://www.redletterchristians.org/while-it-was-still-dark-a-requiem-for-rachel-held-evans/

Hier kun je de dienst terugzien: